دوخاطره از شهید شعبانعلی نژادفلاح:
* سالهاي اول جنگ بهداري سپاه كرج علاوه بر اين كه وظيفه درمان مجروحين را به عهده داشت. كار تعاون را هم انجام مي داد. در واقع قبل از اين كه تعاون سپاه تشكيل بشود. همان تعداد نيروهاي اندكي كه دربهداري فعاليت مي كردند انجام كارهاي تعاون را هم به عهده مي گرفتند. تعداد شهدا روز به روز بيشتر مي شد و رسيدگي به خانواده هاي شهدا زمان نيرو و امكانات بيشتري را طلب مي كرد. كم كم حجم كارها به حدي رسيد كه وسائل و امكانات موجود به هيچ وجه تامين نيازهايمان را نمي كرد. عمده كارهاي تعاون هم احتياج به وسيله داشت و ما تنها يك ماشين براي اين همه كاردر اختيار داشتيم. برادر نژاد فلاح از بچه هايي كه وسيله اي داشتند؛ چه موتور و چه ماشين، خواهش مي كرد كه روزهايي را كه به سپاه مي آيند وسيله شخصي خود را هم همراهشان بياورند تا اين كه براي انجام كارهاي سپاه از آنها شود بچه ها هم به جان و دل قبول مي كردند و وسيله هاي خود را در اختيار سپاه مي گذاشتند حتي اگر خودشان هم توانايي كارنداشتند آن را دراختيار شخص ديگري قرار مي دادند تا او با آن وسيله مشغول كار شود باجرات مي توانم بگويم كه اين محيط همكاري خالصانه و ايثارگرانه تنها در سايه مديريت و اخلاص «برادرشعبانعلی نژاد فلاح» شكل گرفته بود.
( راوی: نادرخدابين )
***
* هنوز هم وقتي به ياد مي آورم كه شهید«شعبانعلي نژادفلاح» حتي در آن شبهاي سرد زمستان كه برف و باران و كولاك رفت و آمد به روستا را غيرممكن مي كرد. شب هاي پنجشنبه يا جمعه با چه روحيه و احساس و علاقه اي با يك لندور خود را به روستا مي رساند تا به خانواده شهيدي كه دوتا بچه كوچك داشت سر بزند و نيازهايشان را برطرف كند. از روحيه و ايمان بالاي او، قلبم به لرزه مي افتد كه چه انسانهاي نابي در كنار ما بودند و ما ازآنها غافل بوديم.
(راوی: قباد فلاح نژاد)
*شهید شعبانعلی نژادفلاح معاونت بهداری لشکر10 سیدالشهدا علیه السلام در تاریخ 1365/10/4هنگام گرفتن وضو براثر اصابت ترکش خمپاره به قلب در سن ۲۸ سالگی به عرش الهی قدم گذارد.
