بوسیدن شهیدان…

درست است که همیشه در جنگ و محیط های نظامی بوده، اما خلق و خویش جنگی نیست. روی باز و خوش برخوردی اش را هر کسی که از نزدیک او را دیده باشد، شهادت می دهد.

چنان با محبت و متواضع است که برایش فرقی نمی‌کند کسی که مقابلش است فرمانده لشکر است، فرمانده گردان یا یک آدم عادی. اگر ۵۰ نفر همزمان با او برخورد کنند، فرد عادی و فرد صاحب منصب، تفاوتی در رفتار او پیدا نمی کنند.

در دوره دفاع مقدس هم همینطور بود.

فرمانده لشکر بود، اما همیشه پیش از عملیاتها می ایستاد و با فرد فرد رزمندگان روبوسی می کرد!

روبوسی با فرمانده لشکر… فرصت نابی بود برای رزمندگان…

بعضی دو بوسه، بعضی سه تا، بعضی هم ۴ تا!

بعضیها هم دل به دریا می زدند و پیشانی فرمانده را هم می بوسیدند.

پیدا می شدند کسانی که دل از او نمی کندند و بعد از ماچ و بوسه، فرمانده را در آغوش می گرفتند.

فرمانده، با آن قد و بالای رعنایش، گاه باید تا کمر خم می شد.

تا آخرین نفر را با روی باز می بوسید و با دعا و سلام و صلوات، راهی عملیات می کرد.

فرمانده خوب می دانست دارد کسانی را می بوسد که تا ساعاتی دیگر، در آغوش ملائکه اند…

۲ دیدگاه ها

  1. ۱۴ فروردین ۱۴۰۲ در ۱۱:۳۴ ب٫ظ

    دکتر حسن حیدری نراقی(روانشناس)

    پاسخ

    استقبال در اردوگاه کوثر

    سلام؛ مدتی حاجی برای عمل چشم به آلمان رفته بود و قرار بود، در برگشتش به اردوگاه کوثر، استقبال خوبی از او بشود، لذا چند روز قبل تر بدنبال تدارکات و امکانات به هر در و دیواری می زدیم تا کم و کسری نباشد؛ لذا برای دود کردن اسپند راهی شهر اهواز شدم و از هر مغازه ای می پرسیدم اسپند دارند یا نه؟ با تعجب مرا نگاه می کردند و با کلی پانتومیم هم که برایشان بازی می کردم باز نمی فهمیدند چی می خواهم؛ بالاخره بعداز چند ساعتی گشتن در شهر و پرسوجو کردن یه مغازه دار گفت: متوجه شدم و با خوشحالی گفت: بیا بریم در روستای اول جاده سوسنگرد اونجا داریم . خلاصه به راه افتادیم و بعداز نیم ساعتی به روستایی رسیدیم و جلوی درب خانه ای ایستادم . بنده خدا پرید تو خونه و با خوشحالی بعداز چند دقیقه کله یه گوسفند را می کشید و به سمت درب حیاط می آورد. با دیدن این صحنه ازخنده ترکیدم و حالا من خندان و اون بنده خدا متعجب از خنده من. بالاخره تا آخر شب فهمیدم در بین عربهای آن منطقه به اسپند، حرمل می گویند و تونستم مقداری از آن را تهیه کنم تا جلوی حاجی اسپندی دود کنیم. از طرفی، روز آمدن حاجی استقبال خوبی همه از ایشان کردیم و با ورودش به ساختمان ستاد، هنوز وارد اتاق نشده بود که به کولر گازیی که توسط پشتیبانی نصب شده بود گیر داد و گفت: وقتی گردانها و رزمندگان تو چادر و گرما بسر می برند چطور اجازه دادید اینجا کولر نصب کنند و کلی نکوهش و سرزنش، که البته به حاج آقا محمدی (ره) که مدتی از مسجد لورزاده در میدان خراسان تهران امکاناتی و جمع کرده بود و مقدارزیادیشو از اموال شخصی خود فراهم کرده بود، گفته بودم حاجی ناراحت میشه ولی با اقتداری که داشت حرف کسی و قبول نمی کرد، ولی اینجوری شد که تا اون کولر برداشته نشد؛ حاجی راحت نبود. اینطوری بود که همه رزمندگان از ته دل دوستش داشتند و دارند. (دکتر حسن حیدری نراقی، روانشناس)

  2. ۱۱ خرداد ۱۳۹۹ در ۲:۱۲ ب٫ظ

    حیدری

    پاسخ

    مطلبتون درباره سردار حاج علی فضلی زیبا و واقعی بود دستتان دردنکند ایشان حقیقتا همین طور هستد خداود حفظشان فرماد

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سایر شهدا

درباره شهید

مادر مژده بده

درباره شهید سید آیت الله طبائی عقدائی به روایت مادر شهید شبهای جمعه که می شد، سید معمولا می رفت تهران تا در مراسم دعای

درباره شهید

“روح خدا” در “راه خدا”

وقتی وصیتنامه های شهدا را تورق می‌کنیم، درمی‌یابیم که بیشتر آنها گفته اند: امام را تنها نگذارید آری شهدا عاشق امام خمینی بودند و گویی

درباره شهید

محمد؟ یا اسلام محمد؟

درباره شهید سید آیت الله طبایی عقدایی به روایت پدر شهید پسرم در جبهه بود که پسرش به دنیا آمد. وقتی برگشت، خودش اسم “محمد”

درباره شهید

نشانۀ خدا

درباره شهید سید آیت الله طبایی عقدایی به روایت پدر شهید خدا او را در ماه رمضان، ماه مهمانی خودش به ما داد. او برای

خانهدسته‌هاحساب کاربریسبد خرید
جستجو کردن